จิตที่บอกว่า 'ฉันรู้' จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความไม่รู้

ความรู้ตัวเป็นสิ่งสำคัญในการปฏิบัติ แต่เมื่อเราสร้างความคิดว่า 'ฉันรู้' หรือ 'ฉันตื่นแล้ว' ทับลงบนความรู้ตัว ทิฏฐิเรื่องตัวตนก็เกิดขึ้นในขณะนั้น และความไม่รู้ก็เริ่มขึ้น

ความรู้ตัวบริสุทธิ์เพียงรู้เท่านั้น เมื่อเติมตัวตนลงไป การแบ่งแยก การเปรียบเทียบ ความผูกพัน และการยึดมั่นก็ตามมา เพราะเหตุนี้ คำสอนว่าอย่าสร้างทิฏฐิอีกชั้นทับความเข้าใจที่ถูกต้องจึงลึกซึ้งมาก

ฮวาดูเป็นอุบายที่ช่วยมองเข้าไปในใจที่เรียกว่า 'ฉัน' จนความรู้ตัวเดิมปรากฏในที่ที่แม้ฮวาดูก็วางลง จุดสำคัญไม่ใช่การยกใจที่รู้ออกหน้า แต่คือให้เหลือเพียงความรู้ที่กระจ่าง

วันนี้ อย่าวางความคิดว่า 'ฉันรู้' ไว้ก่อน แต่จงมองเข้าไปในใจด้วยความรู้ตัวที่สงบและสว่าง