มุ่งเน้นไปที่งานของคุณเอง

ในพระพุทธศาสนา กรรมทางวาจาเป็นกรรมที่สร้างขึ้นโดยวาจา มันมีมากกว่าคำโกหกหรือคำพูดที่รุนแรง การเล่าเรื่องราวที่ไม่ได้รับการยืนยัน ความเพลิดเพลินในการพูดถึงความผิดของผู้อื่น การใช้วาจาที่ทำให้คนแตกแยกก็ทิ้งร่องรอยไว้ในใจเช่นกัน คำพูดอาจดูเหมือนหายไปทันทีที่พูดไป แต่สิ่งแรกที่กล่าวมานั้นจะเติมสีสันให้กับความคิดและนิสัยของผู้พูดซ้ำ

เมื่อเรามัวแต่คำนึงถึงสิ่งที่คนอื่นทำถูกหรือผิด จิตใจก็จะเคลื่อนไปในสองทิศทางได้อย่างง่ายดาย หนึ่งคือความภาคภูมิใจที่บอกว่าเราถูกต้องมากขึ้น อีกประการหนึ่งคือความผูกพันที่ยืนยันว่าอีกฝ่ายต้องเปลี่ยนแปลงตามความต้องการของเรา ทั้งสองคลุมเครือว่าต้องทำอะไรตอนนี้ เมื่อการตัดสินของผู้อื่นเพิ่มมากขึ้น ความโกรธ ความวิตกกังวล หรือความปรารถนาที่จะได้รับการยอมรับในจิตใจของเราก็จะยิ่งมองเห็นได้ยากขึ้น

การฝึกฝนไม่ใช่การวัดจิตใจผู้อื่น เป็นงานสังเกตความเคลื่อนไหวของเราเอง เมื่อพฤติกรรมของใครบางคนทำให้คุณลำบากใจ ให้ตรวจดูสิ่งที่เกิดขึ้นภายในก่อนจึงค่อยเพิ่มคำอื่น ความรับผิดชอบในการแก้ไขปัญหาที่แท้จริงนั้นแตกต่างจากแรงกระตุ้นที่จะพูดจาดูถูกใครบางคน พูดในสิ่งที่จำเป็นอย่างถูกต้องและเห็นอกเห็นใจ ขณะเดียวกันก็เรียนรู้ที่จะหยุดคำพูดที่ทำให้จิตใจขุ่นเคืองมากขึ้น

ลองนึกภาพใครบางคนกำลังเล่นว่าว ถ้าเราคอยดูว่าว่าวตัวอื่นลอยสูงขึ้นแค่ไหนหรือโน้มตัวไปทางไหน แกนม้วนในมือเราคลายตัวลงและเส้นจะพันกัน เราไม่สามารถทำให้ทุกว่าวบนท้องฟ้าตรงได้ สิ่งที่เราทำได้คือรู้สึกถึงความตึงเครียดในแนวที่เรายึด คลายปมทีละปม และยกว่าวของเราเองอย่างระมัดระวังตามลม

การมุ่งความสนใจไปที่งานของตนเองไม่ได้หมายถึงการหันหลังให้กับโลกหรือจากผู้อื่น ไม่ได้หมายถึงการเพิกเฉยต่อผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือหรือหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบภายในชุมชน หมายถึงการมองเห็นความคิดและบทบาทของตัวเองให้ชัดเจนก่อน จากนั้นจึงใช้จุดแข็งของคุณอย่างชาญฉลาดในจุดที่จำเป็นอย่างแท้จริง คนที่ทำหน้าที่ของตนอย่างซื่อสัตย์มีเหตุผลน้อยกว่าที่จะตัดสินชีวิตผู้อื่นหรือใช้เวลากับคำพูดที่ไม่จำเป็น

เมื่อความปรารถนาที่จะเปลี่ยนแปลงบุคคลอื่นเกิดขึ้น ให้หันสายตาของคุณเข้ามาครู่หนึ่ง ก่อนที่จะนับความผิด โปรดดูนิสัยของคุณเองที่ต้องแก้ไข ก่อนจะพูดเรื่องของพวกเขา ให้ทำภารกิจที่อยู่ตรงหน้าคุณให้เสร็จเสียก่อน เมื่อคุณซื่อสัตย์ต่อการปฏิบัติของตนเอง การตัดสินจะเริ่มเปลี่ยนเป็นปัญญาและความโกลาหลเป็นความสงบ