سخنان کسی که خود آن را چشیده است

به‌خوبی رساندن سخنان دیگری نیز ارزشمند است. اما آموزه‌ی بودا تنها با انتقال شکل واژه‌ها به‌طور کامل منتقل نمی‌شود. از آن‌رو که جناب مهاکاشیاپا مستقیماً به ذهن بودا آگاه شد، سخنانی که او بیان می‌کرد می‌توانستند نه داستانی شنیده از دور، بلکه سخنانی باشند که در ذهن خودِ او تأیید شده بودند.

کسی که شمشیر گران‌بهای پادشاهی باستانی را واقعاً در دستان خود گرفته است، درخشش و وزن آن را می‌شناسد. کسی که تنها توصیف آن را شنیده نیز می‌تواند از آن شمشیر سخن بگوید، اما دشوار است که آن را به همان روشنی کسی بشناسد که خود آن را دیده است. بیداری نیز چنین است. واژه‌ها و نوشته می‌توانند راه را به شما نشان دهند، اما نمی‌توانند جای تجربه‌ی پیمودن آن راه با پاهای خودِ شما را بگیرند.

طعم غذا نیز تنها پس از آنکه خودتان آن را بچشید شناخته می‌شود. هرقدر هم کسی آن را با جزئیات توصیف کند، تا خودتان آن را نچشید نمی‌توانید طعمی را که به زبان‌تان می‌رسد یا گرمایی را که بدن‌تان حس می‌کند بشناسید. کار مشاهده‌ی ذهن نیز چنین است. زمانی که تنها به حفظ‌کردن بیداری دیگری بسنده نکنید، بلکه مستقیماً به افکار و احساساتی که همین حالا پدید می‌آیند بنگرید، آموزه به خردی برای زندگی خودِ شما بدل می‌شود.

امروز، به‌جای دانستن یک جمله‌ی دیگر، دست‌کم لحظه‌ای کوتاه را به بررسی مستقیم ذهن خود اختصاص دهید. به نفسی که به درون و بیرون می‌رود توجه کنید، و هرگاه احساسی ناخوشایند پدید آمد، بی‌آنکه رو برگردانید به آن بنگرید. این تجربه‌ی کوچک، دانشی را که تنها شنیده‌اید به تمرینی زنده بدل می‌کند.