ما باید هم ذهن و هم اشیا را رها کنیم

سونگا گویبوم می‌آموزد که موجودات عادی به مرزها و موقعیت‌های بیرونی کشیده می‌شوند، تمرین‌کنندگان می‌کوشند فقط ذهن را نگه دارند، و دارمای راستین در رها کردن هم ذهن و هم اشیا نهفته است.

ما از وضعیت‌های بیرونی متزلزل می‌شویم، و حتی وقتی می‌گوییم ذهن را مطالعه می‌کنیم، ممکن است به افکار و احساساتی که برمی‌خیزند محکم بچسبیم. اما اگر به وسیله اشیا کشیده شویم، یا اگر به ذهن بچسبیم، هنوز آزاد نیستیم.

رها کردن چیزها به معنای بی‌توجه و رها کردن آنها نیست. یعنی هم واقعیت و هم ذهن را آگاهانه ببینیم، بی‌آنکه به آنها بسته شویم، و جایگاه اصلی را ببینیم.

امروز نیز، به امور بیرونی یا سر و صدای ذهن نچسبید؛ با تمرین رها کردن هر دو، آزادی عمیق‌تری را بیاموزید.