เมื่อรู้จักตัวตนแท้ การปฏิบัติกับชีวิตประจำวันก็เชื่อมกัน

ระหว่างปฏิบัติ เราอาจรู้สึกเหมือนมีตัวเราที่คอยเฝ้าดู แต่เมื่อกลับสู่ชีวิตประจำวัน ตัวเราที่ลงมือทำมักออกนำหน้า จึงเกิดคำถามว่าจะทำให้สองส่วนนี้กลมกลืนกันได้อย่างไร

พระอาจารย์กล่าวว่า หากเข้าไปลึกกว่านั้น คำถามนี้ย่อมนำไปสู่หัวข้อภาวนาว่า "ตัวตนแท้คือใคร" สิ่งสำคัญคือการพิจารณาให้ถูกต้องว่า อะไรคือเจ้าของของสิ่งที่เราเรียกว่าเรา

เวลานั่งเพียร อาจตั้งใจได้ค่อนข้างง่าย แต่ในชีวิตประจำวัน กายเคลื่อนไหวและใจก็ถูกสถานการณ์ต่างๆ กระทบ จึงอาจต่างจากท่าทีในเวลาปฏิบัติ

ถึงอย่างนั้น หากรู้ทันและตื่นรู้ตัวตนแท้อย่างถูกต้อง ความตื่นรู้อันเดียวกันก็อาจต่อเนื่องได้ ทั้งในความเพียรยามนั่งและในชีวิตประจำวันที่เคลื่อนไหว แม้สถานที่และอิริยาบถต่างกัน ศูนย์กลางก็ไม่หวั่นไหว

ดังนั้น อย่ารีบบังคับให้สองอย่างรวมกัน แต่จงถือหัวข้อภาวนาไว้และเพียรให้ลึกขึ้น ยิ่งการศึกษาที่ส่องให้เห็นตัวตนแท้ลึกขึ้น การปฏิบัติและชีวิตประจำวันก็ยิ่งเชื่อมเป็นใจเดียวกัน