Natura Buddy ani nie wzrasta, ani nie maleje

Kiedy wiele pozostaje nieznane, a umysł często jest niespokojny, łatwo jest pomyśleć, że brakuje komuś możliwości przebudzenia. I odwrotnie, po szczególnym doświadczeniu w praktyce lub po lekkim zrozumieniu trudnej nauki, można pomyśleć, że nabyto nowo nabytą większą naturę. Jednak przebudzenie nie jest dziełem tworzenia i przywiązywania natury, która była nieobecna. To pozostawienie za sobą niewiedzy, co było zawsze, i wyraźne rozpoznanie tego.

Nie należy tego rozumieć jako braku konieczności podejmowania wysiłku. Nawet jeśli wysokość odniesienia pozostanie stała, muzyka będzie rozstrojona, jeśli instrument nie zostanie nastrojony. Nauczanie, że natura Buddy nie słabnie, nie jest wymówką dla lenistwa; jest to zachęta, aby się nie poddawać, ponieważ nikt nie jest opuszczony od początku, i aby dalej kultywować.

Wyobraź sobie cichą salę do ćwiczeń muzycznych. Kiedy początkujący nie zagra nuty wiolonczeli, wysokość odniesienia nie zmniejsza się ani nie znika. Kiedy gra staje się dokładna, wysokość odniesienia nie staje się większa. Scenariusz pozostaje taki, jaki jest; gracz otwiera ucho, słucha i nastraja strunę. Kiedy coś jest nie tak, gracz słucha ponownie; bez przechwalania się po zbliżeniu się nieco, gracz relaksuje całe ciało i dostraja raz po raz.

Praktyka wygląda tak. Nawet jeśli chciwość, gniew i złudzenia przesłaniają naszą zdolność rozpoznania naszej pierwotnej natury, możliwość przebudzenia nie znika. Nawet jeśli praktyka oczyści umysł, nie zyskamy nowej jaźni ani duszy. Uwalniamy przywiązania, które nas zakrywały i wyraźnie widzimy to, co wcześniej było niewidoczne.

Dlatego nie oceniaj, że masz niedobór. Jednocześnie nie przestawaj mówić: „Oryginalnie jestem kompletny, więc nie muszę dalej kultywować”. Niższość zmniejsza już istniejącą możliwość, a duma nie pozwala nam dostrzec pozostałej mgły. Porzuć obie skrajności i spokojnie dostosuj dzisiejsze słowa i czyny.

Natura Buddy nie oznacza przedmiotu, który posiadam, ani niezmiennej indywidualnej duszy. Nie jest rzeczą ustaloną, którą można uchwycić jako „moją”; wskazuje na możliwość przebudzenia, otwartą dla wszystkich i ujawnioną poprzez praktykę i warunki. Nie jest to ani dowód na to, że jestem lepszy od innych, ani werdykt, że jestem gorszy. W miarę pogłębiania się świadomości, porównywanie słabnie, a wzrasta współczucie.

Dzisiaj posłuchaj jeszcze raz referencyjnej wysokości umysłu. Zanim zaczniesz mówić, gdy wzmaga się złość, zatrzymaj się; kiedy na pierwszym miejscu pojawi się pożądanie, spójrz na osobę obok ciebie; a jeśli nie wiesz, ucz się od nowa uczciwie. Zaufanie oryginalnej naturze nie polega na wznoszeniu się, ale na ciągłym dostrajaniu się bez poddawania się.