Praktyka, która odpuszcza nawet umysł szukający

Sprawy tego świata są ze sobą powiązane, a przyglądanie się problemom społecznym i ich studiowanie także stanowi część życia. Jednak praca polegająca na oświetlaniu pierwotnego miejsca umysłu zmierza w innym kierunku niż zdobywanie kolejnych osiągnięć w świecie. Nawet podczas praktyki, jeśli wciąż zadajesz sobie pytania w rodzaju: „Czy jest więcej szczęścia, czy większe skupienie, czy podniósł się poziom, co udało się osiągnąć?”, zamieniasz praktykę w kolejny cel i kolejną własność.

To nie oznacza, że trzeba przestać praktykować. Jest to raczej bliższe odsłanianiu twojego pierwotnego miejsca takim, jakie jest, bez wysuwania siebie na pierwszy plan ze świadomością, że praktykujesz, i bez stawiania pragnienia osiągnięcia przebudzenia ponad wszystko inne. Gdy pojawia się myśl, że coś zostało osiągnięte, nie chwytaj jej ponownie jako „to moje osiągnięcie”. W chwili, gdy wiedzę, doświadczenie czy etap praktyki ustanawiasz jako „ja”, oddalasz się od swojej pierwotnej czystości.

W codziennym życiu liczysz na innych, starasz się osiągnąć określone rezultaty i masz nadzieję, że sprawy potoczą się po twojej myśli. Zamiast zmuszać taki umysł, by zniknął, najpierw go zauważ. Gdy pojawiają się oczekiwanie i rozczarowanie, przywiązanie i myślenie oceniające, nie dodawaj do nich kolejnej historii — zobacz je takimi, jakimi są, i pozwól im odejść.

Nawet zmuszanie się, by umysł szukania zniknął całkowicie, może stać się kolejną formą myślenia oceniającego. Zobacz, takim, jaki jest, nawet fakt, że nie jest to łatwe. Nie trzymaj się myśli, że praktyka idzie dobrze, ani rozczarowania, że nie idzie — wróć znów do jednej rzeczy, która jest teraz przed tobą.

Praktyka nie jest czymś, co robisz, aby osiągnąć przebudzenie — jest oświetlaniem właśnie tej chwili, w której pojawia się umysł chcący coś zyskać. Gdy odkładasz na bok, choćby na chwilę, myśl „praktykuję”, twój pierwotny, czysty umysł odsłania się, niczym nieprzysłonięty.