Arayan Zihni Bile Bırakan Bir Uygulama

Dünyadaki işler birbirine bağlıdır ve toplumun sorunlarını incelemek, onlar üzerine düşünmek de hayatın bir parçasıdır. Ama zihnin asıl yerini aydınlatma çalışması, dünyevi başarıyı daha fazla elde etmekten farklı bir yöne ilerler. Uygulama yaparken bile kendine sürekli 'Daha mutlu mu oldum, daha çok mu odaklandım, aşamam yükseldi mi, neyi fark ettim?' diye sorup durursan, uygulamayı bir başka hedefe ve sahip olunacak bir şeye dönüştürürsün.

Bu, uygulamayı bırakman gerektiği anlamına gelmez. Aksine bu, 'uygulama yapıyorum' bilinciyle kendini öne çıkarmadan ve uyanışa erişme isteğini her şeyin önüne koymadan, asıl yerini olduğu gibi ortaya çıkarmaya daha yakındır. Bir şey elde ettiğin düşüncesi doğduğunda, onu yeniden 'bunu elde ettim' diyerek kavramamalısın. Bilgiyi, deneyimi ya da bir uygulama aşamasını 'ben' olarak kurduğun an, asıl saflığından uzaklaşırsın.

Günlük hayatta başkalarına güvenirsin, belirli sonuçlar elde etmeye çalışırsın ve işlerin istediğin gibi gitmesini umarsın. Böyle bir zihni zorla yok etmeye çalışmak yerine, önce onu fark et. Beklenti ve hayal kırıklığı, bağlanma ve ayrım yapan düşünce doğduğunda, bunların üzerine yeni bir hikâye eklemeden, onları oldukları gibi gör ve bırak.

Arayan zihni tamamen yok etmeye kendini zorlaman bile başka bir ayrım yapan düşünce biçimine dönüşebilir. Bunun kolay olmadığı gerçeğini bile olduğu gibi gör. Uygulamanın iyi gittiği düşüncesine de, iyi gitmediği hayal kırıklığına da tutunma — şimdi önünde duran o tek şeye yeniden dön.

Uygulama, uyanışa erişmek için yaptığın bir şey değildir — bir şey elde etmek isteyen zihnin doğduğu o anı aydınlatmaktır. 'Uygulama yapıyorum' düşüncesini bir an için bile bir kenara bıraktığında, asıl, saf zihnin hiçbir şeyle örtülmeden kendini ortaya çıkarır.