تمرینی که ذهنِ جوینده را نیز رها می‌کند

امور جهان به‌هم پیوسته‌اند، و بررسی و مطالعهٔ مسائل جامعه نیز بخشی از زندگی است. اما کاری که جایگاه اصیل ذهن را روشن می‌کند، جهتی متفاوت از دستیابی به موفقیت بیشتر در جهان دارد. حتی هنگام تمرین، اگر پیوسته از خود بپرسید «آیا شادتر شده‌ام، آیا تمرکز بیشتری یافته‌ام، آیا مرتبه‌ام بالا رفته، به چه چیزی دست یافته‌ام؟»، تمرین را به هدفی دیگر و دارایی‌ای دیگر بدل می‌کنید.

این به معنای دست‌کشیدن از تمرین نیست. بلکه نزدیک‌تر است به آشکارکردن جایگاه اصیل خود همان‌گونه که هست، بی‌آنکه خود را با آگاهی از اینکه در حال تمرین‌اید پیش بکشید، و بی‌آنکه میل به رسیدن به بیداری را بر هر چیز دیگر مقدم بدارید. هنگامی که اندیشهٔ دستیابی به چیزی پدید می‌آید، آن را دوباره به‌عنوان «من به این دست یافته‌ام» نگیرید. در همان لحظه که دانش، تجربه یا مرتبهٔ تمرین را «من» می‌نامید، از پاکی اصیل خود دور می‌شوید.

در زندگی روزمره، به دیگران تکیه می‌کنید، در پی نتایج معینی هستید، و امیدوارید امور آن‌گونه که می‌خواهید پیش برود. به‌جای آنکه چنین ذهنی را به‌زور از میان ببرید، نخست آن را دریابید. هنگامی که انتظار و ناامیدی، دلبستگی و ذهن سنجشگر پدید می‌آید، بر آن‌ها داستانی دیگر نیفزایید — آن‌ها را همان‌گونه که هستند ببینید و رهایشان کنید.

حتی واداشتن خود به این‌که ذهنِ جوینده را کاملاً از میان ببرید، می‌تواند نوعی دیگر از ذهن سنجشگر باشد. حتی این حقیقت را که این کار آسان نیست، همان‌گونه که هست ببینید. نه به این اندیشه که تمرینتان خوب پیش می‌رود دل ببندید، و نه به ناامیدی از اینکه پیش نمی‌رود — بلکه دوباره به همان یک کاری که اکنون باید انجام دهید بازگردید.

تمرین چیزی نیست که برای دستیابی به بیداری انجام دهید — بلکه روشن‌کردن همان لحظه‌ای است که ذهنی خواهان به‌دست‌آوردن چیزی پدید می‌آید. هنگامی که حتی برای لحظه‌ای اندیشهٔ «من در حال تمرینم» را کنار بگذارید، ذهن پاک و اصیل شما بی‌هیچ پوششی آشکار می‌شود.